Leesvermaak 6 – Handen af van het Beusebos!


Beusebos Purmeren valk of van der valk
Door Marcel van Stigt – Het is toch niet te geloven. Zo’n mooi stukje natuur. En dat moet dan plaatsmaken voor een hotel of – nog erger – een bedrijventerrein? Niks daarvan. Handen af van het Beusebos! Dat zegt een rechtgeaarde bosliefhebber. Maar ook iemand die standaard  in de problemen komt als hij door een bos wandelt.  Problemen die zich in het Beusebos niet zullen voordoen.

Bossen – ik ben er dol op. Die rust. Al dat groen. Die geuren. Daar geniet ik van als ik door een bos wandel. Om de zoveel meter blijf ik stokstijf staan en zet mijn oren wijd open. Bladeren ritselen in de wind. Dorre takken breken af, duikelen naar beneden en raken de grond met een doffe plof. Vogels zingen onbekommerd hun lied. Als ik geluk heb, hoor ik hoe een specht met zijn snavel driftig een boomstam bewerkt. Dan ga ik hem zoeken, maar het leidt niet tot vinden. Ik heb nog nooit een specht in het echt gezien.

Het liefst omgeef ik mij met de stilte van een bos . Zonder schreeuwende kinderen, knetterende brommers en voorbij schietende mountain bikers. Maar dan moet ik wel van de gebaande paden en gemarkeerde routes af. Erg leuk en spannend. Spannend omdat er altijd verrassingen op de loer liggen. Ooit heb ik oog in oog gestaan met een hert. Hij schrok zich kapot. En ik zag hem vertwijfeld denken: waarom heb ik die vent in Godsnaam niet eerder opgemerkt? Maar vooral spannend omdat ik per definitie verdwaal. Ik heb namelijk het oriëntatievermogen van een bezopen blinde.

Nu zul je misschien denken: sukkel, volg dan gewoon zo’n route met pijltjes. Maar dat doe ik niet. Daarvoor is de verleiding om de pure stilte en ongereptheid van een bos te beleven simpelweg te groot. Het gevolg is dat ik vaak uren onderweg ben en bovendien in cirkels loop. Dat schijnt trouwens heel normaal te zijn als je de weg kwijt bent.

Ooit wilde ik een flink stuk door een bos afsteken, in plaats van het verharde bospad te volgen dat mij rechtstreeks naar mijn auto zou brengen. Ik sloeg linksaf, langs een paaltje Columnist Marcel van Stigt schrijft wekelijks een column voor www.purmerendleeft.nlwaarop een sinaasappel was gespietst. Zo secuur mogelijk berekenend welke kant ik op zou moeten – bij voorbaat een verloren zaak, maar je moet toch iets – liep ik, hier en daar een pad inslaand, in de richting waar volgens mijn stellige overtuiging mijn auto stond te wachten. Na anderhalf uur betrad ik een verhard pad en sloeg ik linksaf, langs een… hé, een paaltje met daarop een sinaasappel gespietst. Had ik die niet al eerder gezien? Ja, dus. Ik had weer gruwelijk lopen dwalen. Mijn auto heb ik  uiteindelijk teruggevonden – anders zat ik deze column nu niet te tikken – maar wel veel later dan gepland.

Daarom wil ik dat het Beusebos blijft. Het is een prachtig stukje natuur. En het is niet zo groot, dus zelfs ik kan daar niet verwalen.

 

Door Marcel van Stigt

Marcel van Stigt geeft je bedrijf een gezicht
Tekstbureau Prettig Leesbaar, www.prettigleesbaar.nl

 

Marcel van Stigt