Leesvermaak 7 – De paasviering die me nog lang zal heugen


palmpasenDoor Marcel van Stigt – De Nicolaaskerk in Purmerend zit komend weekeinde hoogstwaarschijnlijk goed vol. Want wie van katholieke huize komt, wil toch ook graag de traditionele paasviering bijwonen. Zelf ben ik ook katholiek, maar alleen op papier. Een kerk bezoek ik met Pasen nooit. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Een paar jaar geleden was ik aanwezig bij de paasviering in de Joannes de Doper, de katholieke kerk in mijn woonplaats Westbeemster. Dat was echter een ongelukje. Een ongelukje waaraan ik nog altijd word herinnerd.

Laat ik het maar gewoon stellen zoals het is: ik ben niet zo bekend met de katholieke tradities, ook al hoor ik bij de club. Zo kon het gebeuren dat ik een paar jaar geleden enthousiast opveerde toen ik een fleurige aankondiging in mijn brievenbus aantrof. Het was een uitnodiging van het plaatselijke kerkbestuur. De kinderen van Westbeemster mochten op paaszondag in de pastorie palmpasenstokken maken. Nou, dacht ik, dat is leuk voor mijn zoon en dochter. We waren nog maar net in Westbeemster komen wonen en zo zouden we alvast een beetje kunnen integreren. Mijn vrouw vond het ook, maar bemoeide zich er verder niet mee, want ze zou op beide paasdagen moeten werken.

Op de bewuste paasdag begeleidde ik mijn kinderen de pastorie in en een vriendelijke vrijwilligster begeleidde hen naar een tafel, waar al diverse kinderen met hun stokken in de weer waren. ‘Hoe laat kan ik ze weer ophalen?’ vroeg ik, want ik ben altijd graag goed geïnformeerd. ‘Nou,’ zei de aardige dame, ‘dat kan pas na de kerkdienst. Want de kinderen lopen aan het eind van de dienst de kerk in en houden dan een processie.’

Oeps, dacht ik. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Maar er was geen weg weer terug. Ik nam snel tijdelijk afscheid van mijn kinderen, ben de kerk binnengelopen en heb een plek op één van de kerkbanken gezocht. In gedachten was ik bij mijn kinderen. Een palmpasenstok versieren, dat vonden ze best leuk. Maar met het versierde attribuut door een bomvolle kerk lopen, met alle ogen op hen gericht – dat was nou net iets waar ze helemáál niet van hielden. En ze wisten nog van niks.

Toen het zover was, zette ik me schrap. Ik zat precies bij het gangpad en ik zag ze komen. Mijn zoon vond het wel best, geloof ik, maar het gezicht van mijn dochter stond op onweer. Zodra ze me in het oog kreeg, keek ze me vernietigend aan, terwijl ze de palmpasenstok in balans probeerde te houden. ‘Sorry, ik wist het niet,’ siste ik toen ze voorbij liep. Het had geen effect.

Buiten, toen het allemaal voorbij was, kreeg ik de volle laag. Maar er zat toch nog een mooi staartje aan. De versierde palmpasenstokken mochten we brengen naar twee oudere Beemsterlingen die wat eenzaam waren. Ook dat hoorde bij de traditie. We hebben dat keurig gedaan en daarmee waren er toch nog twee mensen blij.

Door Marcel van Stigt

Marcel van Stigt geeft je bedrijf een gezicht
Tekstbureau Prettig Leesbaar, www.prettigleesbaar.nl