Leesvermaak 5 – Marcel kon de verleiding niet weerstaan


Columnist Marcel van Stigt schrijft wekelijks een column voor www.purmerendleeft.nlDie dag dat ik alleen thuis was, kon ik de verleiding niet weerstaan…

Het Kinderparadijs in Purmerend doet zijn naam alle eer aan. Het is echt een plek waar je je als kind heerlijk kunt uitleven. Lang geleden ben ik er, als journalist van Het Gezinsblad, geweest om er een sfeerverhaal over te schrijven. Toen ik daar rondkeek, kwam het kind in mij naar boven. Dat gebeurt mij wel vaker. Meestal weet ik me wel te bedwingen. Maar die dag dat ik alleen thuis was net even niet. Erg handig bleek dat niet te zijn.

Tja, die dag in het Kinderparadijs. De coördinator leidde me rond. Hij vertelde van alles, maar ik luisterde maar half.  Mijn aandacht ging meer uit naar de activiteiten op de speellocatie. Kinderen waren driftig aan het timmeren, bakten brood boven een knetterend vuurtje of bouwden een vlot.

Dat wilde ik ook.

Gelukkig sta ik daarin niet alleen. Van de coördinator begreep ik dat vaders die hun kinderen komen brengen opvallend lang dralen voordat ze weer in hun auto stappen. En dat ze een paar keer met een spijtige blik in de ogen omkijken. Al dat hout, en die hut die nog niet klaar is – hun vingers jeuken.

Dat was toen, maar dit gebeurt natuurlijk nog steeds.

Sinds ik zelf kinderen heb, heb ik een prachtig excuus. Ik kan nu onbelemmerd en zonder gêne met hamer, hout en spijkers  in de weer. ‘Tja, ik doe het voor de kinderen,’ roep ik dan graag.

Vuurtje stoken vind ik ook leuk. Dan vraag ik aan mijn kinderen of ze daar zin in hebben en ja hoor, dat willen ze altijd wel. Maar na drie kwartier vinden ze het mooi geweest en gaan ze weer naar binnen. Zelf  ga ik dan tot diep in de avond door.

Ik heb ook favoriet speelgoed. Stoepkrijt. Afgelopen zomer was ik een keer alleen thuis – de kinderen waren naar school en mijn vrouw was naar haar werk – en ik kon de verleiding niet weerstaan. Knielend op een kussentje stortte ik me op de grotendeels betegelde achtertuin. Eén tegel kleurde ik geel. Die daarnaast blauw. En die daarnaast rood. Zo ben ik doorgegaan. Met het puntje van mijn tong tussen de lippen. Alles om me heen viel weg; tijd bestond niet meer. Pas toen ik achter mij stemmen hoorde, kwam ik bij mijn positieven. Nog steeds op mijn knieën, tussen tientallen bont gekleurde tegels, mijn broek, shirt en waarschijnlijk ook mijn gezicht geheel onder het krijt, keek ik om. Vier mij onbekende dames – naar later bleek collega’s van mijn vrouw die in hun pauze ons huis kwamen  bewonderen – en mijn vrouw zelf keken op mij neer. ‘Nou,’ zei mijn vrouw, niet erg enthousiast, ‘en dit is mijn man.’

Door Marcel van Stigt

Marcel van Stigt geeft je bedrijf een gezicht
Tekstbureau Prettig Leesbaar, www.prettigleesbaar.nl

 

Marcel van Stigt