Leesvermaak 45 – Jehova’s aan de deur is niet goed voor je humeur


Door Marcel van Stigt – Is de voet tussen de deur passé? Wie weet. In ieder geval staan er bij mij thuis nooit meer Jehova’s Getuigen op de stoep. Wel kom ik ze tegen als ik op donderdag een uurtje later dan anders bij Station Purmerend arriveer om op de trein te stappen. Twee heren – altijd hetzelfde duo – met een standaard vol folders en brochures. Prima zo. Bij die ene keer dat leden van deze geloofsgemeenschap mijn zondagochtend hebben verpest wil ik het immers graag laten.

Het was op de bewuste zondagochtend nog erg vroeg en van opstaan was wat mij betreft nog lang geen sprake. Ik lag nog ernstig in een coma. Toch moest ik eraan geloven. Balancerend op de dunne draad tussen slapen en waken meende ik te dromen over een spijker die met forse hamerslagen in een muur werd geramd. In werkelijkheid teisterde iemand mijn voordeur met de metalen klopper. Heel langzaam begonnen de nevels in mijn hoofd weg te trekken. Ik had bezoek. En het klonk nogal dringend.

Mijn vrouw had een vroege dienst en was op haar werk, aan de kinderen was deze klus niet besteed, dus het kwam helemaal op mij aan. Kreunend raapte ik mezelf bij elkaar, werkte het dekbed traag van me af en stapte onvast op het tapijt. Op de tast pakte ik mijn joggingbroek, trok hem moeizaam aan en strompelde de trap af, steun zoekend bij de leuning. Halletje door, richting voordeur. Ik had het gevoel dat ik zweefde.

Door de ruitjes zag ik met lodderige ogen mijn bezoek staan. Twee manspersonen. Ik voelde de bui al hangen.

Het waren inderdaad Jehova’s Getuigen en ze hadden kennelijk besloten vandaag eens lekker vroeg langs de deuren te gaan; dan heb je daarna tenminste nog wat aan je dag. Het tweetal opende direct de aanval. Of ik in een God geloof. En waarom er volgens mij zoveel ellende in de wereld is. En of ik een vermoeden heb waar de oplossing voor deze problematiek moet worden gezocht.

Ik had daar zo gauw geen antwoord op. Het waren best pittige vragen, maar ik was vooral te verdoofd om met iets zinnigs te komen.

De heren hadden snel door dat er aan mij geen eer te behalen viel. ‘Leest u dit maar eens op uw gemak door,’ zei één van hen zalvend en hij drukte een boekje in mijn hand. Ze vertrokken naar de buren en ik sloot de deur. Terwijl ik, met het boekje nog klemvast, weer richting slaapkamer hobbelde, begon er bij mij wat irritatie op te komen. Met de persoonlijke vragen die ze op me hadden afgevuurd had ik niet zoveel moeite. Maar hoe haalden ze het in hun bolle hoofd mij op deze vroege zondagochtend uit mijn slaap en bed te halen? Mag ik misschien zelf even uitmaken hoe laat ik opsta? En dat boekje? In de prullenmand ermee! Dat was de enige optie. Helemaal toen ik de titel op de omslag las: ‘Ontwaakt!’


Logo tekstburo prettig leesbaar marcel van stigtMarcel van Stigt (1961) is journalist en (tekst)schrijver. Hij schrijft levensverhalen voor particulieren (Zie http://www.marcelvanstigt.nl/) en webteksten voor ondernemers (zie http://www.prettigleesbaar.nl/). Het menselijke verhaal staat bij hem centraal.