Leesvermaak 33 – De prille romance die stukliep


broken heartDoor Marcel van Stigt – In het riante pand op de hoek van de Purmerendse Emmakade werk ik tijdelijk op freelance basis voor Het Gezinsblad. Jarenlang heb ik hetzelfde gedaan, maar dan in vaste dienst. Het redactiekantoor zat toen aan de Weerwal en bood een interessant uitzicht op de buitenwereld. Vooral die stukgelopen romance waarvan ik getuige was staat me nog bij.

Op de Weerwal en, aan de overkant, het Venediën gebeurde altijd wel wat.  Inparkeren. Altijd een genot om dat geschutter te zien. Auto naast andere auto zetten, voorzichtig naar achteren rijden, insteken en, hó, dat lukt niet. Auto weer in zijn oude positie zetten, opnieuw proberen. En als het dan weer niet lukt – of als de bestuurder nerveus wordt omdat er een auto nadert die graag wil doorrijden – met een zucht optrekken in de hoop een ruimere plek te vinden.

Ik volgde dit soort taferelen met grote belangstelling. Er ontstond ook weleens een ruzie. Dat vond ik het mooiste. Twee heren liepen eens  bakkeleiend naar een geparkeerde stationcar. Een fikse woordenwisseling. Waar het over ging was me een raadsel. Een van de twee opende de achterklep en wees naar binnen. Zijn gezicht stond op onweer en hij maakte wilde gebaren. De andere liet zich niet onbetuigd en begon ook te gebaren en fel te discussiëren. De neiging kwam bij me op om naar buiten te lopen en mezelf achteloos in hun buurt te begeven. Misschien kon ik dan wat opvangen. Journalistieke nieuwsgierigheid, hè?

Het ging er ook wel eens harder aan toe. Aan de overkant is eens een bescheiden botsing ontstaan. Een automobilist wilde wegrijden, keek niet goed om zich heen en raakte een passerende auto. Vrij onschuldig. Niet meer dan een schaafwondje. Maar voor de bestuurder van de geschampte auto voldoende om volledig door het lint te gaan. Hij deelde wat meppen uit, die met gelijke munt werden terugbetaald. Gelukkig liepen er net politieagenten langs die de boel wisten te sussen.

Er speelden zich ook heel andere dingen af waar ik vanaf mijn stoel goed zicht op had. Schuin tegenover mij aan het Venediën troffen wekenlang twee tieners elkaar. Elke vrijdag rond vier uur. Een jongen en een meisje. De één lopend, de ander op de fiets. Ze babbelden gezellig met elkaar en namen afscheid met een vluchtig, piepklein kusje. Heel lief.

Maar op één zo’n vrijdag is het misgelopen. Ze stonden er weer, maar nu hadden ze onmin met elkaar. Uiteindelijk beende de jongen met grote passen weg. Het meisje bleef beduusd staan, keek hem langdurig na en leek opeens tot een besluit te komen. Ze draaide haar fiets  in een kordate beweging in zijn richting, sprong op het zadel en fietste achter hem aan. Toen ze hem passeerde beet ze hem iets toe en ging er snel vandoor. Hij keek nauwelijks op en vervolgde zijn weg zonder zijn pas in te houden.

Sinds die dag heb ik ze nooit meer gezien, zolang ik bij Het Gezinsblad heb gewerkt. Volgens mij was het uit.


Logo tekstburo prettig leesbaar marcel van stigtMarcel van Stigt (1961) is journalist en (tekst)schrijver. Hij schrijft levensverhalen voor particulieren (Zie http://www.marcelvanstigt.nl/) en webteksten voor ondernemers (zie http://www.prettigleesbaar.nl/). Het menselijke verhaal staat bij hem centraal.