Leesvermaak 31 – Hoe wij de natuur op zijn beloop laten


tuinkabouter 200Door Marcel van Stigt – De man in Weidevenne die in zijn tuin druk in de weer was met schop, hark en schoffel zette me een beetje aan het denken. Want wat doen mijn vrouw en ik deze periode van het jaar nou eigenlijk aan tuinonderhoud? Bitter weinig, vrees ik. Eigenlijk helemaal niets. Ja, we willen wel wat herfstbladeren weg vegen, maar daar blijft het bij. En toch lijkt onze tuin daar niet onder te lijden.

In tegenstelling tot het voorjaar, dat ons automatisch uit onze comfortabele stoelen trekt en ons naar buiten lokt om bloembollen te planten en groentezaadjes rond te strooien, houdt het najaar ons juist binnen. Languit op de band, de gaskachel in sluimerstand en een stapel tijdschriften binnen handbereik. Héérlijk.

De tuin krijgt dan minder aandacht en het gevolg laat zich raden. Planten laten triest hun kopje hangen, verpieteren of verdwijnen helemaal. Het gras groeit niet meer. Dat komt mooi uit, want dan hoef ik het ook niet te maaien. Ook met onze pruimen-, noten- en appelboom hoeven we ons niet te bemoeien. Ze hebben hun vruchten afgeworpen en staan gewoon te staan.

We beschikken ook over twee mini-moestuintjes. U kent ze vast wel: van die houten gevallen van één bij één meter die je als bouwpakket bij een tuincentrum kunt kopen. Hebben wij in mei ook gedaan. Uitpakken, in elkaar zetten, aarde storten, vol vertrouwen in een goede afloop zaadjes over de negen vakken verdelen en afwachten maar. Dat doe ik trouwens nog steeds, afwachten. Al een paar maanden. Af en toe kijk ik even of de beloofde bloemkolen, radijsjes, bieten, wortels en wat al niet meer onderhand zo vriendelijk zijn zich te laten zien. Niet dus. Er groeit vooral onkruid. Ook goed, denk ik dan, terwijl ik mijn schouders ophaal. Lekker zo laten.

Dat laatste, dat is eigenlijk wat we standaard vanaf half oktober doen. We constateren dat onze tuin inzakt, beschouwen dat als een voldongen feit en laten het daarbij. En als het in de winter ook nog eens gaat vriezen of sneeuwen, leven we niet mee met onze tuin die het zo zwaar heeft, maar gaan onze gedachten vooral uit naar de toestand van de wegen, dat iedereen wel veilig en zonder geglibber naar school, werk en winkel kan.

Maar zie wat er dan in het voorjaar gebeurt. Kleurige kopjes koekeloeren nieuwsgierig boven de grond, aan de bomen verschijnen groene blaadjes, onze vlinderstruiken maken zich steeds breder, planten richten zich fier op, het gras begint te groeien… En dan kijken we elkaar tevreden aan en zeggen tegen elkaar: ‘Dat hebben we weer goed gedaan.’


Logo tekstburo prettig leesbaar marcel van stigtMarcel van Stigt (1961) is journalist en (tekst)schrijver. Hij schrijft levensverhalen voor particulieren (Zie http://www.marcelvanstigt.nl/) en webteksten voor ondernemers (zie http://www.prettigleesbaar.nl/). Het menselijke verhaal staat bij hem centraal.

Marcel