Leesvermaak 3 – Benauwde avond in India


Columnist Marcel van Stigt schrijft wekelijks een column voor www.purmerendleeft.nlHet Filmhuis Purmerend serveert op zaterdag 28 februari, voordat de film The Hundred-Foot Journey draait, een Indiase maaltijd. Misschien ga ik er wel heen. Mét herinneringen aan een benauwde avond in Bombay….

Ik ben namelijk dol op India en op de keuken uit dat land. Lang geleden heb ik met vijf reisgenoten Zuid-India doorkruist. Nooit zal ik vergeten dat we in Bombay bij onze Indiase contactpersoon en zijn vrouw zijn blijven eten. Het werd een benauwde avond.

India heeft een onmiskenbare charme. Dat is te danken aan de mensen die daar wonen. Erg breed hebben ze het niet, maar ze zijn altijd vrolijk , vriendelijk en gastvrij.
Kijk maar eens wat er gebeurt als je de weg naar het station niet meer weet en om hulp vraagt. ‘To the right?’ vraag je dan aan een willekeurige voorbijganger, terwijl je naar rechts wijst. ‘Yes, yes!’ klinkt het dan enthousiast. Heel aardig en behulpzaam natuurlijk, al heb je er niet zo veel aan. Want als je naar links wijst, krijg je precies dezelfde reactie. In India stellen ze toeristen namelijk niet graag teleur en zeggen ze nooit nee. Dat is één van de dingen die ik daar heb geleerd.

Bombay lag op onze route en daar woonde de contactpersoon van onze reisorganisatie. We hebben met hem en zijn vrouw en drie kinderen kennisgemaakt. Hij liet ons met trots zijn woning zien. Een armetierig, schamel hutje. Hoe kun je daar in hemelsnaam wonen, schoot het toen door me heen. En hij nodigde ons uit om ’s avonds te bij hen te eten.
Heel sympathiek, maar er rezen bij ons wel grote twijfels. We waren bang dat we hooguit een bolletje rijst, drie sperziebonen en een stukje brood kregen voorgeschoteld. Uit voorzorg zijn we tegen zessen eerst zelf maar eens ergens gaan dineren. We kozen voor een Westers georiënteerd restaurant waar je jezelf helemaal klem kon vreten. Dat hebben we maar meteen gedaan.

Verzadigd dienden we ons daarna bij de familie aan. De schrik sloeg in onze benen toen we naar de tafel keken. Die stond vol met dampende, rijk gevulde schalen. Gastheer en gastvrouw stonden er glunderend, met de armen over elkaar, naar te kijken.

Het zweet brak ons uit. We zaten mudvol en er kon met de beste wil van de wereld geen sperzieboontje meer bij. Toch zijn we gaan eten. Met tanden zo lang als tentstokken. We werkten van alles iets naar binnen, maar veel, heel veel bleef onaangeroerd. Het echtpaar bleef de vriendelijkheid zelve. Maar ik heb me nog nooit zo kapot geschaamd als op die avond.

Door Marcel van Stigt

Marcel van Stigt geeft je bedrijf een gezicht
Tekstbureau Prettig Leesbaar, www.prettigleesbaar.nl
Marcel van Stigt