Leesvermaak 21 – Verwarring rond een vossenjacht


Columnist Marcel van Stigt schrijft wekelijks een column voor www.purmerendleeft.nlDoor Marcel van Stigt – In de zomervakantie worden in Purmerend vaak allerlei kinderactiviteiten georganiseerd. Dat gebeurde afgelopen voorjaarsvakantie ook op de camping waar we waren neergestreken. Een vossenjacht bijvoorbeeld. U weet wel: personen opsporen die er opmerkelijk uit zien en/of opmerkelijk gedrag vertonen. Op deze camping was het echter verdomd lastig om een onderscheid te maken tussen echt en gespeeld afwijkend gedrag.

We waren beland op een wat volkse camping met gasten die daar bij hoorden. Er liepen behoorlijk ordinaire types rond; mannen met blote bierbuiken, hoogblonde vrouwen in veel te kleine topjes en leggings. Het zag er bovendien behoorlijk blauw. Niet van de rook, maar van de tatoeages.

In het dorpje waar wij wonen lopen dergelijke types niet rond. Het was voor hen allemaal nieuw. Zij dachten daarom al snel de eerste vos te hebben gevonden. Op het terras bij de kantine hing een enorme man in een stoel. Een druipsnor sierde zijn gezicht, op zijn roodverbrande hoofd rustte een sombrero en hij klokte een groot glas bier naar binnen. ‘Kijk, dat is een vos!’ riep mijn dochter enthousiast. Snel legden we uit dat dit geen vos was. ‘Maar niemand drinkt toch bier na het ontbijt?’ wierp ze tegen.

De aandacht kunnen we gelukkig verplaatsen naar een passant die overduidelijk wel een vos was. Een paashaas. En zo kwamen we er meer tegen. Een levensechte Sherlock Holmes, twee langlaufers, een vrouw die de straat stofzuigde – we noteerden ze allemaal
Nou, dachten de kinderen, dan zou die man daar op het dak ook wel een vos zijn. We keken in de aangewezen richting. Op een stacaravan, tien meter verderop, zat een man. Met een verbeten trek om de mond, waaruit een smeulende peuk bungelde, was hij druk aan het sleutelen. Er stonden meer kinderen met hun ouders naar hem te kijken. ‘Bent u een vos?’ vroeg een bijdehand jochie. De man, die het publiek nu pas in de gaten had, keek verstoord op. Hij snapte de vraag niet en wilde die ook niet snappen, haalde de schouders op, mompelde iets en ging weer aan de slag.

Toen klonk vanuit de stacaravan een bitse vrouwenstem. ‘John, is die lekkage nu eindelijk verholpen? Dan kunnen we boodschappen doen.’ De man ontstak in woede. ‘Ik ben toch bezig, trut!’ spuwde hij in haar richting. Volgens de kinderen was dit een vos. Eentje die het spel heel goed meespeelde. Een enkeling begon te lachen en de rest sloot zich daar bij aan.

De vrouw, nieuwsgierig geworden door het geluid, kwam naar buiten. Ze keek woest uit haar ogen. ‘Wat valt er te zien! Rot op!’ riep ze. De kinderen juichten. Wat een act! De ouders achtten het nu verstandig maar weer door te lopen. De vrouw stampte naar binnen en knalde de deur dicht. De man riep: ‘ Hebben jullie het niet gehoord? Oprotten!’
Toen beseften de kinderen het ook. Dit was geen vos.


Logo tekstburo prettig leesbaar marcel van stigtMarcel van Stigt (1961) is journalist en (tekst)schrijver. Hij schrijft levensverhalen voor particulieren (ziehttp://www.marcelvanstigt.nl/) en webteksten voor ondernemers (zie http://www.prettigleesbaar.nl/). Het menselijke verhaal staat bij hem centraal.