Leesvermaak 37 – De spannendste dagen van het jaar


Columnist Marcel van Stigt schrijft wekelijks een column voor www.purmerendleeft.nlSinterklaas heeft zich weer in Nederland gemeld en brengt natuurlijk ook een bezoek aan Purmerend. Ik neem het allemaal voor kennisgeving aan, maar vroeger, als kind, stapte ik lang niet zo gemakkelijk over de komst van de Spaanse kindervriend heen. Veel te spannend allemaal.

Dat die bejaarde man met die rare rode muts en lange witte baard alleen maar goede bedoelingen had, wist ik natuurlijk wel, en ook van die pieten viel weinig gevaar te verwachten. Maar toch vond ik ze ook wel een beetje eng. Altijd weer was het een grote opluchting als ze op 6 december werden uitgezwaaid.
Bij ons thuis heerste rond 5 december een wat geheimzinnige sfeer, waarvan de reden mij aanvankelijk ontging. Wel weet ik nog dat ik op een zeker moment met mijn broers naar de voordeur werd geloodst. Die stond half open en in de hal lagen, lukraak verspreid, tientallen kleurige pakjes. Wat er daarna gebeurde, weet ik eerlijk gezegd niet meer.
Later begon het bij mij te dagen. Die man met de baard bleek Sinterklaas te zijn en die kwam elk jaar naar Nederland om aan kinderen cadeaus uit te delen. Dat vergde nogal wat organisatie, concludeerde ik, en daarom zorgde een omvangrijk pietenleger voor ondersteuning. Die cadeaus vond ik natuurlijk leuk, want ik kreeg er ook een paar, maar met die raar uitgedoste Spanjaarden bleef ik moeite houden.
Dat kwam vooral tot uiting bij het schoentje zetten. Met een plezierige opwinding keek ik uit naar de volgende ochtend, het moment dat ik zou zien wat zich in mijn schoen zou bevinden. Tegen de nacht zag ik echter behoorlijk op. Want vroeg of laat zouden Sint en Piet binnensluipen om het schoeisel te vullen en dat was geen prettige gedachte. Ik kan me herinneren dat ik op een nacht wakker werd van het doortrekken van het toilet. Wie was dat?! schoot het door me heen. Mijn vader? Mijn moeder? Eén van mijn broers?
Of…
Ik durfde er niet aan te denken.
Later is het mysterie ontsluierd. Toen het muntje viel en ik het spelletje doorhad, konden ze me niet meer voor de gek houden. Sinterklaas kwam naar school, maar de onderdirecteur schemerde er gewoon doorheen. En die Hoofdpiet – die leek wel héél sterk op de gymleraar. Nee, ik trapte er niet meer in.
Ik snapte ook wie thuis de schoentjes vulde. Mijn moeder. Uitgerekend dezelfde die op pakjesavond altijd zo’n show opvoerde. We kennen het allemaal: op de deur bonzen, strooien, een volle zak bij de deur zetten, ineens uit een andere kamer binnen komen stormen en quasi verbaasd kijken naar het tafereel dat ze nota bene zelf had aangericht.
Het was me allemaal duidelijk geworden. Maar voor mijn jongste broer, die nog wel in Sinterklaas geloofde, moest het nog even geheim blijven. Voor mij geen probleem. In de voor mij nieuwe situatie zag ik juist een heel aantrekkelijk aspect. Ik kon voortaan meer direct en ook heel gericht om cadeaus vragen.


Logo tekstburo prettig leesbaar marcel van stigtMarcel van Stigt (1961) is journalist en (tekst)schrijver. Hij schrijft levensverhalen voor particulieren (Zie http://www.marcelvanstigt.nl/) en webteksten voor ondernemers (zie http://www.prettigleesbaar.nl/). Het menselijke verhaal staat bij hem centraal.